Ten pomysł nie pojawił się dlatego, że chciałem „zrobić coś edukacyjnego”. Pojawił się w momencie, kiedy zobaczyłem dwójkę dzieci krążących po domu, znudzonych, lekko rozdrażnionych i coraz bardziej skłonnych do zaczepiania się nawzajem. Znałem ten stan. Wiedziałem, że za chwilę pojawi się kłótnia. Zamiast tego rzuciłem hasło, które zmieniło wszystko: ktoś w domu zgubił paczkę…
Ten dzień miał wyglądać inaczej. W mojej głowie był spokojny, nawet trochę symboliczny. Jeden dzień bez przypominania. Bez mówienia, co trzeba zrobić. Bez wchodzenia w rolę domowego menedżera. Chciałem zobaczyć, co dzieci zrobią same, kiedy ja się wycofam. Rzeczywistość była znacznie mniej elegancka. Obowiązki w dużej mierze się nie wydarzyły. Część została zapomniana. Część przesunięta…
Planowanie ferii zaczyna się u nas zawsze od tej samej myśli. Chcę, żeby było fajnie. Chcę, żeby dzieci odpoczęły. I jednocześnie bardzo nie chcę, żebyśmy po tygodniu byli bardziej zmęczeni niż przed feriami. Z doświadczenia wiem, że to ostatnie jest zaskakująco łatwe do osiągnięcia, jeśli podejdzie się do tematu ferii jak do projektu z listą…